kárahnjúkar
já… það er eiginlega bara SKYLDA að blogga núna
ég er staddur á kárahnjúkum, búinn að vera hérna síðan á sunnudagskvöldið 
skv. öllum reglum átti ég að koma hérna á laugardeginum og fá tour um svæðið frá þeim sem var hérna á undan mér, svona til þess að vita hvað hitt og þetta er osona, en ég vildi gista eina nótt í grundó þar sem að mamma var nýkomin heim, og afþakkaði því þetta introduction- boð. Sá líka fram á það að það væri hundleiðinlegt að vita hvar allt er.. ekkert action og svona við að koma sér á milli staða.
Allavegana… ég lenti á Egilsstöðum og fann bílinn sem við höfum. Þá átti ég BARA eftir að koma mér upp á kárahnjúka 
Fann bíl merktan IMPREGILO fyrir utan flugstöðina og þar var kínverji að bíða eftir fólki sem var að fara að vinna uppfrá, ég spurði hvort hann væri að fara í “main camp” og já.. ég fékk að elta hann uppeftir.
Það var örugglega það erfiðasta sem ég hef gert það sem af er ferðinni, því nú tók við kappakstur á 120-130km/h ALLA LEIÐ UPPEFTIR, þetta er ekki nema 100km leið og hún tók rétt rúma klukkustund, býst við að einhver tími hafi tapast og hraðinn dottið niður þegar við byrjuðum á kárahnjúkavegi sem er 10° hallandi til að byrja með og minnir helst á Pikes Peak leiðina. Þegar kárahnjúkavegur endar þá er komið inn á “svæðið” þar sem ég þurfti að keyra framhjá stíflunni á veg sem er fyrir neðan hana… dálítið magnað að sjá þúsundir tonna af nýlagðri steypu fyrir ofan sig. Á þessari leið tókum við fram úr ca. þremur búkollum og það er svolítið súrrealískt að vera í rauninni að keyra á sama vegi og þessi skrímsli… hvað þá að nálgast þau.
En fyrsti vinnudagurinn rann upp og var frekar einfaldur.. tæknilega séð.. allt sem þurfti að gera var by-the-book og fór mesti tíminn í að rúlla á milli staðanna og spyrja hinn og þennan hvert ég ætti að fara, það var nebblega trikkið að maður myndi hitta fólk og spjalla við ef maður kann ekki leiðirnar.
Svo í dag þriðjudag var allt við það sama.. eitt og annað að gera en svo fór ég heim til einhvers gaurs sem var ítalskur og komst ekki inn á netið. Ég fór inn í skúrinn sem hann býr í og var fljótlega boðinn bjór sem ég afþakkaði, reddaði netinu svo fljótlega og ætlaði að fara að hypja mig, en þá kom:
ítali: “No mister please sit down, I take your jacket”
ég: “ehhh”
ítali: “please please, have seat you want drink?”
ég: “no thank you”
ítali: “I from italia it is normal to have drink”
ég: “ehhh”
ítali: “campari soda you like?”
ég: “no please no alchohol”
ítali: “ahhh ok you want beer?”
ég: “no please, I must go to main office”
ítali: “yes ok then please, here is campari soda” (og réttir mér camparí í sódavatni með klaka)
ég: “ehh no no thank you I cannot drink and drive the car”
ítali: “yes yes, you like olive?”
ég: “ehhh?”
ítali: “black olive or green better?” (og kemur með sitthvora skálina af grænum og svörtum olívum)
ég: (hugsa afhverju í helvítinu hringir ekki síminn minn núna)
ítali segir mér ævisögu sína
ég kemst út 35 mín síðar
borðaði kvöldmat og er svo sestur hér fyrir framan tölvuskjá